Hallo,
Ondertussen ben ik nu bijna 1 jaar hiv poz weinig mensen uit mijn omgeving zijn op de hoogte en durf het ook niet te vertellen .
Zelf durf ik hier mijn eigen naam niet gebruiken daarom dacht ik maar aan david ;-)
Soms stel ik me de vraag hoe lang kan ik het nog verzwijgen , kunnen ze dat zien aan me ? Gelukkig heb ik een schat van een partner die is er natuurlijk wel op hoogte van .
Ik hoop via deze weg met mensen in contact te komen die zich hier ook in herkennen .
Moet eerlijk bekennen zelfs na een jaar kan ik het nog niet aanvaarden dat hiv poz zijn als neem ik meds en voel ik met goed erbij.
Zie wel hoe het hier verder gaat
Reacties
Ik ben zelf seropositief sinds 1999. Ik heb het aan mijn familie en mijn meeste vrienden snel verteld en heb geen enkele negatieve reactie gekregen. Ik heb ondertussen al vele watertjes doorzwommen met zware ziekte (non-hodgkin) en nog meer maar ben het allemaal teboven gekomen. Ik heb nu sinds twee jaar een job als fietskoerier en mijn conditie is optimaal. Ik krijg zelfs complimenten van mensen over mijn looks. Maar recent ben ik toch afgewezen geweest door een vrouw waar ik verliefd op was. Ze heeft de reden niet gezegd waarom maar het was toch enkele dagen nadat ik had opgebiecht dat ik hiv positief ben. Een zware afknapper waar ik een maand van onderuit ben gegaan. Hiv wekt toch angst op bij een potentiële partner heb ik ondervonden. Dat is mijn grootste probleem momenteel, bang zijn voor afwijzing omwille van hiv. Gelukkig staat opgeven niet in mijn woordenboek. Maar ik zou, als ik jou was, toch zeker niet te bang zijn om het te vertellen. Zeker niet aan vrienden. Wie daar slecht op reageert is het niet waard om je vriend te zijn.
Hey David...Ik ben 4 maanden hiv poz ondertussen. De medicatie werkt goed...dat is het eigenaardige vind ik zelf. Lichamelijk merk ik niets, en toch weet je dat je chronisch ziek bent. Eigenaardig gevoel. Gelukkig maar dat die pillen er zijn.
Ik denk soms ook dat mensen het 'aan mij' kunnen zien. En zelf kijk ik rond of ik 'lotgenoten' herken. Maar dat is lichte paranoia he. ^^ Alhoewel, iemand maakte wel de opmerking dat ik er wat moe uitzie. En het is waar, ik slaap iets minder vast. Maar ja, er zijn genoeg mensen die niet goed slapen.
Voorlopig hou ik het toch ook even voor mij. Enkel een bevriend koppel weet 'het'. Zij zijn zelf hiv poz. Dat wist ik. Dus het is eigenlijk dubbel. Ik kon gelukkig bij hen terecht, omdat ik het wist van hen . Ik ben wel één van de weinigen die het weet van hen. Voorlipog hou ik et voor mijzelf, misschien kot er een tijd dat ik het een paar mensen vertel. Maar ik voel me niet geroepen om een barricadefiguur te zijn. Er is toch hele veel onwetendheid en een zeker stigma aan verbonden. Langs de andere kant...het is zoals met awareness rond holebis: onbekend is onbemind. Maar een 'ziekte' wordt toch nog anders gepercipieerd denk ik.
Ik ben single..hoe vertelde jij het jouw partner dan? of kende jij hem reeds. Als het een te persoonlijke vraag is,negeer het dan maar hoor ;-).
Hey
Bedankt voor je reactie ;-)
Ik heb reeds 12 jaar een relatie en zijn ook gehuwd ondertussen , dus ja hij was er van de eerste minuut erbij doen ik het te horen kreeg.
Het was iets dat we wisten dat de kans kon bestaan alhoewel we steeds voorzichtig waren en alles zo safe mogelijk deden .
Nu ja er is geen weg terug verder moet je toch en het is in de eerste jaar met vallen en opstaan .
Volgens mijn behandelde arts is dat normaal en zao er met de tijd alles een plaatsje krijgen dus laat ons hopen.
Moeilijk vind ik het wel om bv naar en tandarts te gaan , vertel ik het of niet want meerder personen van de vrienden en familie gaan daar ook.
Bij mijn huisarts had ik laatst ook zo een gevoel van hier zit ik niet op mijn plaats hier hoor ik niet .
Maar gelukkig kan ik er met mijn man er over praten en die vind dat er niets veranderd is tussen ons wat sommige niet zullen begrijpen .
En zoals je aankaart er is idd zeer veel onwetendheid over de ziekte .
horen elkaar hopelijk hier nog
hey, kleine reactie: tandarts en andere medische beroepen hebben beroepsgeheim, he. Dus geen probleem. Ik had het ook moeilijk om het mijn tandarts te vertellen, maar het viel geweldig mee, hij zei : "ah, okee. Dat is toch geen probleem?"
Ik ben wel veranderd van apotheker, maar niet van tandarts of huisarts (maar bij die laatste ga ik bijna nooit, want daarvoor ben ik te gezond!)
Je moet je natuurlijk wel goed voelen bij je huisarts, en een beetje begrepen eventueel. Maar een psycholoog is het niet natuurlijk.
Inderdaad verandert hiv iets aan je lichaam inwendig, maar dat wordt goed onder controle gehouden door de medicatie, maar uitwendig ben je meestal gewoon dezelfde, en inderdaad : wie je bent, dat verandert niet! Wie je (echt) graag ziet om wie je bent, die blijft dat gewoon doen.
Hey
Bedankt voor je reactie, het doet goed andere te horen hoe zij het ervaren .
Voorlopig had ik nog geen tandarts nodig maar binnen kort mijn jaarlijkse controle dus ja zie wel
Het moet wat tijd hebben zeker om alles te kunnen plaatsen
thx
grts