Hallo iedereen,
Het stigma/afwijzen blijft toch een moeilijk gegeven om te begrijpen/aanvaarden.
Een klik met een kerel ̈via Tinder gedurende 3 dagen een spervuur van app's, sms'en, telefoongesprekken . Na een tijdje kwam de vraag dat hij mij wou ontmoeten eerlijk en oprecht dat ik ben vertel ik hem over mijn geluwd monstertje .
Helaas verandert de sfeer van het telefoongesprek en hoorde ik de angst bij hem in zijn stem. zucht. Opeens zei hij mij van "oh ik moet nog iets belangrijks doen wat ik vergeten was". Nog snel wel even erg dat het jou moet overkomen.. ik bel je morgen dat was op vandaag dus.
Door meerdere ervaringen voelde ik bij mezelf de bui al hangen. Vandaag kreeg ik een sms van hem... ik moet jullie niet vertellen dat ik van de prins weer in een monster veranderde . Diepe zucht ..Alhoewel dat ik ondetecteerbaar ben is dit nog geen garantie op succes duidelijk.
Wanneer vertellen jullie het? Dit blijft een moeilijk gegeven . Ik kan toch moeilijk acteur zijn in mijn eigen leven ? Het is toch niet wie we zijn ..het is iets dat ons allemaal is overkomen. Je wordt niet afgerekend op je persoon/karakter . Dit wakkert enorm mijn onzekerheid aan .
Ik weet dat er positieve reacties zijn ook hoor vooral op vriendschappelijk vlak maar relationeel blijft dit voor mij een hekel punt. Ik kan gewoon niet tegen dit "onrecht" en maakt mij nog meer gemotiveerd om mijn steentje bij te dragen om het stigma/onwetendheid te doorbreken.
Wat zijn jullie ervaringen ?
Erg fijn dat er zo een forum bestaat om gedachten/gebeurtenissen uit te wisselen.
Diepe zucht ...
Sven
Reacties
heel stom ja. (Zo'n situatie). En pijnlijk. En vooral oneerlijk. Discriminerend.
Anno 2019 zijn de risico's toch heel beperkt (zodra je ondetecteerbaar bent).
Zelf vind ik dat je het recht hebt dat men je eerst leert kennen omwille van je persoonlijkheid en wat je uitstraalt ! Daar gaat het toch om voor iedereen.
Waar anders vraagt men je medische fiche???
Daarna mag je niet lang meer wachten om het te zeggen idd. (Of mensen riskeren zich 'bedrogen' te voelen, al is dat misschien eigenlijk niet helemaal terecht). Maar ja, mensen, ontmoetingen, situaties, het loopt niet altijd volgens regeltjes.
En als er snel seks is, ben je niet verplicht het te zeggen, maar het speelt dan wel door je hoofd toch vaak. Wat soms parten speelt.
Ik noem het altijd mijn "detail". Want dat is het ook in het leven (als de gezondheid verder okee is tenminste), maar soms wel een ambetant detail.
Maar ik wacht dus een beetje. Dat is mijn recht.
Hoi Sven,
HIV maakt het zoeken naar 'die ideale partner' zeker niet gemakkelijker. Ikzelf ben ook van het principe; ik zeg het direct dan hoef ik er verder niet bij stil te staan. Mijn zoektocht naar de prins is er zeker niet op vooruit gegaan, maar dat was voor mijn diagnose ook al een struikelblok dat eerder gelinkt is aan mijn eigen zelfwaardegevoel. Extravert en open zijn staat niet altijd gelijk aan zelfzeker zijn.
Ik probeer nu gewoon van elk moment te genieten. En als dan die prins passeert (hij hoeft zelfs niet op een paard te zitten), dan zien we wel weer...
Dikke knuffel en tot op het weekend.
Wim
Hey Sven,
erkentelijk maar wat als de situatie anders zou zijn? Ga jij iets beleven met ene die hiv heeft? Want geef toe voor je dit had , wat kende je van hiv ' Het was een ver van onze bed show die realiteit is geworden.
En neen, het is verdorie niet leuk hiervoor afgewezen te worden, want denk dat we heel voorzichtig zijn in wat e uitspoken. Ok ondetecteerbaar en je kan en mag, maar toch blijft het in het achterhoofd spoken.
Erger is het wanneer je partner tegen je zegt, ik wil niet krijgen wat gij hebt. En plots is onze seks bevroren tot -50. Gaat hij vreemd? Wie gaat het uitbrengen. En wat nu voor mij want idd als je vertelt wat je hebt krijg je een stempel , ook al Is het vriendschappelijk bedoelt.
Maar kijk kop op maat, vroeg of laat kom je iemand tegen die je neemt voor wie je bent met alle "ongemakken" erbij
ik duim voor jou
dikke knuffel
patrick x