Hoi iedereen,
Ken je dat gevoel. Je staat op en stoot je teen tegen de bedrand. Je stoot je kop koffie om en laat je tas vallen. Je mist net je bus. Je krijgt een zoveelste deadline op het werk...kortom alles lijkt tegen te zitten.
En dan kom je 's avonds thuis in een leeg appartement en zit je alleen, en ja, zeg maar eenzaam, in je zetel voor een TV waar geen bal op te zien is. Je scrollt nog even over de grindr of de gayromeo maar ook daar heb je eigenlijk geen zin in. En dan spookt dat spook van drie letters weer even door je hoofd.
Hoewel het allemaal dingen zijn die er voor de diagnose ook waren, krijgen ze plots een ander kleurtje en zetten ze die spiegel van jezelf weer even in de spotlight. Je weet dat het zo niet hoeft te zijn en meestal kan je het relativeren en zie je de positieve dingen van elke dag. Maar dat ene moment, in die zetel, alleen, dan mis je toch weer even...die babbel, die arm, die knuffel,...
Het is weer één van die avonden op één van die dagen, maar dan kom ik hier en besef ik weer dat ik dankzij hiv veel nieuwe en toffe mensen heb leren kennen. En daarom: laat ik van de nood een deugd maken;
Wil jij ook een keer je verhaal delen, nieuwe mensen leren kennen en open kunnen praten over hoe jij het leven met hiv ervaart?...dan is het weekend aan zee misschien iets voor jou:
Hier vind je meer info en kan je je inschrijven.
Een dikke knuffel vanuit de vroegere stad van de Smaak...
Wim
Reacties