Hoi iedereen,
Ondertussen leef ik ongeveer 1,5jaar met de diagnose en zit ik volop in een proces van ontdekken en herontdekken.
Ook een nieuwe ontdekkingstocht in de liefde dient zich aan.
Jarenlang verkoos ik het onenight-circuit, de sauna's, de bioscopen, erotheken...kortom alles was mogelijk vooral als er niet teveel vragen werden gesteld en vooral als mijn (lage) zelfbeeld geen rol kon spelen. Noem het mijn vlucht voor de confrontatie met mezelf. Dit is zeker geen betoog van spijt, want ik heb leuke, pikante, spannende, liefdevolle dingen beleefd en ook fijne mensen leren kennen. I lived life at its fullest. Maar de clou van het verhaal was steeds dezelfde: hoe fijn of spannend het ook was, uiteindelijk werd ik er niet gelukkig van. Het kon me zelfs niet meer schelen...dacht ik... maar eens het zaad verschoten bleef er een steeds groter wordende ongevulde leegte.
Dit proces was zeker al bezig voor de diagnose, en eerlijk is eerlijk, het lag mee aan de oorzaak van een struisvogelhouding wat betreft het tijdig testen op soa's, want wie kon het iets schelen?...
En dan de diagnose.
Plots blijkt dat er heel wat dingen toch belangrijk zijn en dat die vlucht niet de oplossing is. Dingen die je leven op zijn kop zetten en minstens zorgen voor een verschuiving van de grondvesten.
En ja hoor, ook spijt...want ik had toch beter kunnen en moeten weten.
En ja hoor, ook kwaad op mezelf, want ik had toch beter kunnen en moeten weten.
Maar ondertussen leer ik elke dag (opnieuw) dingen over mezelf en voel ik me langzaam maar zeker terug klaar om (terug) op zoek te gaan... verder op zoek naar mezelf maar ook naar iemand om dingen mee te delen en met babypasjes te kijken waar we uitkomen.
Maar tegelijk heb ik er schrik voor, want als ik al moeite had om romantiek te vinden voor de diagnose, hoe zal dat nu dan lopen?
Oké ik ken het cliché dat je niet moet zoeken, maar het lot een handje helpen kan nooit kwaad? En ja, natuurlijk neem je oud zeer niet zomaar weg...de lijst met verwachtingen wordt langer met de leeftijd...of zo lijkt het toch.
Maar hoe pak je het dan aan?
Het voelt alsof ik terug mijn eerste puberstapjes zet in de zoektocht naar liefde. Ik zou daarom graag weten of dit herkenbaar is en hoe jullie dit aanpakken.
x
Wim
Reacties
Dag Wim,
Het leven loopt niet altijd gelijk wij hopen of denken.wie maakt geen fouten in zijn leven?Ook ik maak mij dat zelfde verwijt bijna dagelijks !Ze zeggen dat je uit fouten kunt leren maar ....Ik ben nu een jaar alleen en het is constant een vallen en opstaan . Ik ben nog nooit in mijn leven echt alleen geweest en dat maakt het dubbel moeilijk . Voor mij is de lijn tussen vriendschap en lverliefd zijn (worden)flitter dun waardoor ik dikwijls dingen verkeerd inschat of fout beoordeel met alle gevolgen vandien .Jij bent nog jong wim en zult zeker de ware liefde tegen komen . Inderdaad men zegt wel dat je niet mag zoeken maar ergens doen we dat wel in de hoop de ware tegen het lijf te lopen en hopelijk heb ik het nog het geluk om de prins tegen te komen !?
Wim ik ben niet zo'n vlotte schrijver maar heb toch mijn best gedaan om iets zinnigs neer te schrijven .
vriendelijke groeten ,
Willy
Hoi Willy,
ondanks dat je geen schrijver bent, versta ik prima wat je bedoelt ;)
Laten we hopen op elk zijn prins al dan niet met paard.
Groetje
Wim