Dag mensjes!
Omdat ik op het weekend zelf zij wat ik ervan vindt kunnen jullie morgen lezen, hier dus mijn berichtje.
Het verloop van het weekend kan je eigenlijk in onze goede vriend Gust zijn stukje lezen.
Ik wil het meer bepaald hebben over wat zo een weekend met me doet en hoe zo'n dingen bij me binnenkomen.
Vrijdag na de kennismakingsronde voelde ik me voor het eerst in die twee jaar dat ik mijn positief prinsesje meedraag ook een beetje opgelucht. Ik kwam te weten dat ik dus niet de enige was (wat ik een tijd lang wel dacht dus, lekker naief van me) die het virus heeft gekregen van hun man tijdens een wat wij dachten monogaam huwelijk leek te zijn. Ik voelde hier heel erg grote opluchting door, maar eigenlijk ook een beetje pijn want ik wens het deze dames zeker niet toe.
Zaterdag was ik behoorlijk moe van al deze verhalen te horen, 's morgens begon het stukje HIV en relaties. Dit is voor mij echter nooit een probleem geweest, want als het aankwam op het zeggen tegen iemand waarmee ik een vorm van relatie (eender fysiek of mentaal en fysiek) mee heb gehad nooit enige vorm van stigmatisering heb waargenomen en dat HIV dit nooit iets in de weg heeft laten staan. Een grote strandwandeling nadien heeft de nodige lucht gebracht die bepaalde mensen nodig hadden. Ik ben die avond heel erg moe in bed gekropen omdat dit soms zwaar is om te horen, maar ergens ook terug een vorm van opluchting toen bepaalde mensen me zeiden dat het mooi was hoe ik met mijn verhaal kan omgaan en hoe het deugd doet voor hun om te zien en het hun ook dat klein beetje sterker kan maken.
De zondag werd afgerond met veel deugddoende knuffels, en ook hier voel je dat telkens weer er toch een paar vrienden voor het leven tussen zitten.
Na het weekend vooral weer eens beseft, en dit is wel hetgene het mij iets makkelijker maakt om er mee te leven, het zijn helemaal geen speciale type'tjes mensen die HIV krijgen, ook het meisje naast de deur, de buur of overbuur kan hiermee te maken krijgen.
Misschien een nuttig zinnetje om te onthouden voor de mensen die het hier af en toe nog eens moeilijk door krijgen::
HIV kent geen rang of stand, geen zwart of wit, geen geel of bruin, geen slim of dom.
En ergens zijn we ook geen slachtoffers, ik ben er zeker van, dat ons levenspad en onze positiviteit ons gegeven is, omdat ze er van overtuigd waren dat wij die konden dragen. Ongeacht hoe ongelukkig we het mogen opgelopen hebben!
Dikke zoen!
Stéphanie
Reacties