Dag iedereen,
iets vreemd om een gesprek te starten tegenover mensen die ik eigenlijk amper ken.
Ik ben Stéphanie, 28 jaar, uit Oostende.
16/11/2017 was een dag die m’n leven veranderde. Ik stond plots positief in het leven, veel positiever dan dat ik ooit had gewild. De huisarts stond aan de voordeur met een bom in haar handen. Eenmaal ze binnen was smeet ze die jammer genoeg recht in mijn gezicht. Echter ben ik nooit iemand geweest die bij de pakken bleef zitten en enkele uren later heb ik een mailtje gestuurd naar sensoa. Wat die mensen voor mij hebben kunnen betekenen kan geen mens beschrijven. Ook via deze site reikte een lotgenoot uit de streek zijn hand. Een weg die gestart was, en die zeker nog niet ten einde is. Twee weken later was ik aanwezig op de brunch voor wereldaidsdag. Ook daar zo warm onthaald geweest ( zie: ik zat daar constant te huilen door de diagnose). Mensen asjeblieft, je hoeft er gerust niet tegen iedereen voor uit te komen (al is er daar helemaal niks ergs mee) maar doe het hier wel, of tegen de mensen van sensoa.
Ondertussen hier en nu, leef ik, positief (ook mijn ingesteldheid).
Ook ga ik mee op het lotgenoten weekend (waar je je dus nog kan voor inschrijven)!
Wat voor mij ook een groot hart onder de riem (en een positieve klets in Mn gezicht) was, is het boek van Patrick Reyntiens.
: Dansen in het luchtledige.
een aanrader, het deed me inzien dat mensen vroeger veeeel minder opties hadden dan wij nu, en heeft me toch laten voelen dat we ondanks de diagnose, ergens kunnen dankbaar zijn dat de medische wereld zo ver staat.
Tot gauw,
zonnige groetjes (uit Tenerife)
Stéphanie
Reacties
Hey Stephanie
Super blij dat het beter met je gaat en dat je het weer wat positiever ziet. Dat zijn de momenten die je nodig hebt om door te blijven gaan en HIV je leven niet te laten domineren.
Ik ga je niet zien op het lotgenoten weekend jammer genoeg maar hopelijk binnenkort wel :).
groetjes en veel dikke knuffels,
Nathalie
bonsoir tout le monde.
moi c est rodric,je suis nouveau.je suis un peu timde,mais bon j'espère que ça ira...
je lis les postes ,j'avoue que ça me remonte un peu le moral.
Dag Stephanie, bedankt om dit te delen. Het geeft me ook weer wat moed. Ondanks ik al bijna 6 jaar de diagnose heb. Tot op het lotgenotenweekend, waar ik als vrijwilliger zal zijn. Grtjs Wim
Hoi Stéphanie,
Bedankt om je mooie verhaal hier te delen. Je deelt het misschien met vreemden, maar je verhaal is zeker heel herkenbaar.
Veel plezier alvast op het weekend en wie weet tot op één van de volgende sensoa-activiteiten.
En euh...nog een fijne vakantie!!
Dikke knuffel
Wim