Hoi iedereen,
Mijn eerste nieuwjaar met HIV is gepasseerd...raar maar waar...het maakte weinig verschil.
En toch...
Het is ondertussen 9maanden geleden dat ik mijn diagnose kreeg en hoewel de diagnose op zich een plaatsje heeft gekregen en dat ik overtuigd blijf van de meerwaarde van 'het kunnen praten over' en 'het delen met', ben ik ook mezelf tegen gekomen in de rustige momenten. Een goede vriendin van me zei dat 9maanden een belangrijke periode is in het proces tot aanvaarding. (goed om weten...zij is zwanger)
HIV kleurde in maart plots mijn denken en dan zie je alles even door een andere bril, maar nu de eerste rollercoaster in een rustig gedeelte is gekomen, is er plots terug tijd om aan andere dingen te denken. Maar zijn het wel andere dingen?...
Vooral de dingen waarvoor ik gevlucht ben in het verleden en die mee aan de basis hebben gelegen voor verkeerde keuzes op verkeerde momenten, duiken terug op. Belangrijke levensvragen komen terug piepen. Komt het door HIV of is het gewoon een fase in mijn leven...
Zelfwaardegevoel, de nood aan 'iets betekenen', de tegenstelling tussen liefde willen geven en angst voor het loslaten van gewoontes,... grote vraagstukken die zich langzaam maar zeker terug meer op de voorgrond dringen en weet je...schrijven en praten, zowel publiek als privé, zijn voor mij 2 belangrijke uitlaatkleppen in die zoektocht naar betekenis. Ik ben me ervan bewust dat sommige antwoorden niet voor het oprapen liggen en in de voorbije periode gingen er al enkele schuifjes open die lang geleden gesloten werden, maar als er iets is dat HIV me geleerd heeft dan is het wel dat ik er niet alleen voor sta.
Kortom, kop omhoog en rondkijken want de schoonheid van leven ligt niet op straat maar gebeurt rondom me.
Een fantastisch 2018 voor iedereen en aan zij die naar de receptie gaan: niet te zot en niet te zat...maar het geheim zit in de 'te'.
Wim
