Hallo iedereen, 

Het stigma/afwijzen blijft toch een moeilijk gegeven om te begrijpen/aanvaarden.

Een klik met een kerel ̈via Tinder gedurende 3 dagen een spervuur van app's, sms'en, telefoongesprekken . Na een tijdje kwam de vraag dat hij mij wou ontmoeten eerlijk en oprecht dat ik ben vertel ik hem over mijn geluwd monstertje . 

Helaas verandert de sfeer van het telefoongesprek en hoorde ik de angst bij hem in zijn stem. zucht. Opeens zei hij mij van "oh ik moet nog iets belangrijks doen wat ik vergeten was". Nog snel wel even erg dat het jou moet overkomen.. ik bel je morgen dat was op vandaag dus.

Door meerdere ervaringen voelde ik bij mezelf de bui al hangen. Vandaag kreeg ik een sms van hem... ik moet jullie niet vertellen dat ik van de prins weer in een monster veranderde . Diepe zucht  ..Alhoewel dat ik ondetecteerbaar ben is dit nog geen garantie op succes duidelijk.

Wanneer vertellen jullie het?  Dit blijft een moeilijk gegeven . Ik kan toch moeilijk acteur zijn in mijn eigen leven ? Het is toch niet wie we zijn ..het is iets dat ons allemaal is overkomen.  Je wordt niet afgerekend op je persoon/karakter . Dit wakkert enorm mijn onzekerheid aan .

Ik weet dat er positieve reacties zijn ook hoor vooral op vriendschappelijk vlak  maar relationeel blijft dit voor mij een hekel punt. Ik kan gewoon niet tegen dit "onrecht" en maakt mij nog meer gemotiveerd om mijn steentje bij te dragen om het stigma/onwetendheid te doorbreken.

Wat zijn jullie ervaringen ? 

Erg fijn dat er zo een forum bestaat om gedachten/gebeurtenissen  uit te wisselen.

Diepe zucht ...

Sven