Hoi iedereen,
Ondertussen leef ik ongeveer 1,5jaar met de diagnose en zit ik volop in een proces van ontdekken en herontdekken.
Ook een nieuwe ontdekkingstocht in de liefde dient zich aan.
Jarenlang verkoos ik het onenight-circuit, de sauna's, de bioscopen, erotheken...kortom alles was mogelijk vooral als er niet teveel vragen werden gesteld en vooral als mijn (lage) zelfbeeld geen rol kon spelen. Noem het mijn vlucht voor de confrontatie met mezelf. Dit is zeker geen betoog van spijt, want ik heb leuke, pikante, spannende, liefdevolle dingen beleefd en ook fijne mensen leren kennen. I lived life at its fullest. Maar de clou van het verhaal was steeds dezelfde: hoe fijn of spannend het ook was, uiteindelijk werd ik er niet gelukkig van. Het kon me zelfs niet meer schelen...dacht ik... maar eens het zaad verschoten bleef er een steeds groter wordende ongevulde leegte.
Dit proces was zeker al bezig voor de diagnose, en eerlijk is eerlijk, het lag mee aan de oorzaak van een struisvogelhouding wat betreft het tijdig testen op soa's, want wie kon het iets schelen?...
En dan de diagnose.
Plots blijkt dat er heel wat dingen toch belangrijk zijn en dat die vlucht niet de oplossing is. Dingen die je leven op zijn kop zetten en minstens zorgen voor een verschuiving van de grondvesten.
En ja hoor, ook spijt...want ik had toch beter kunnen en moeten weten.
En ja hoor, ook kwaad op mezelf, want ik had toch beter kunnen en moeten weten.
Maar ondertussen leer ik elke dag (opnieuw) dingen over mezelf en voel ik me langzaam maar zeker terug klaar om (terug) op zoek te gaan... verder op zoek naar mezelf maar ook naar iemand om dingen mee te delen en met babypasjes te kijken waar we uitkomen.
Maar tegelijk heb ik er schrik voor, want als ik al moeite had om romantiek te vinden voor de diagnose, hoe zal dat nu dan lopen?
Oké ik ken het cliché dat je niet moet zoeken, maar het lot een handje helpen kan nooit kwaad? En ja, natuurlijk neem je oud zeer niet zomaar weg...de lijst met verwachtingen wordt langer met de leeftijd...of zo lijkt het toch.
Maar hoe pak je het dan aan?
Het voelt alsof ik terug mijn eerste puberstapjes zet in de zoektocht naar liefde. Ik zou daarom graag weten of dit herkenbaar is en hoe jullie dit aanpakken.
x
Wim